Print

[Roomtoffeetje]

Hier post ik al het huiswerk en de opdrachten van Violet!

Hier post ik al het huiswerk en de opdrachten van Violet!

[Roomtoffeetje]

Opdracht 1

Ik had niemand. Helemaal alleen stond ik voor de uitgang van de leerlingen kamer van Zwadderich. Iedereen was al vertrokken, op weg naar de grote zaal. Ik wist natuurlijk meteen dat geen enkel klasgenootje de weg in een keer zou vinden. Dus ik ook niet. Ik had geen keus, ik startte met deze enge, vreemde gang uit te lopen. Maar ondanks dat ie zo eng was, vond ik hem toch wel fascinerend. Daar hou ik wel van, van enge donkere gangen met rare tekens aan de muur. 'Ik moet nog eens gaan uitvinden wat die tekens beteken,' zei ik bij mezelf.
Toen ik eindelijk de gang uit gelopen was, zag ik een groot meisje lopen. Ik rende naar haar toe en zei: 'Hee, kun jij me helpen? Ik ben Violet en ik zoek de grote zaal.'
Het meisje draaide zich om en zei bedachtzaam: 'Aha, een nieuwe eerstejaars. Ja ik help je wel. Je moet door die deur gaan en dan doorlopen tot de 2e deur rechts daar ga je in en dan loop je door die gang en dan moet je de grootste deur die je tegenkomt hebben.'
Ik bedankte haar, maar vond het toch wel vreemd dat ze zo hard moest lachen toen ik rennend vertrok. Hield ze me voor de gek? Nee, daar zag ze er te lief voor uit. De deur ging open en ik kwam in een donkere gang, er was geen licht en ik vroeg me af of het licht hier automatisch aan zou gaan. Nee, dat zou te gek zijn, dat hebben ze niet op een school die er zo oud uit ziet. Ik had gelijk, het bleef donker. Maar gelukkig had ik me in die eenzame treinreis niet verveeld. In tegendeel, ik had een te gek toverboek bij me en daar had ik een spreuk uit geleerd; lumos. Gelukkig werkte het, want nu kon in al de enge gezichten zien die op me af kwamen! Twee grote verlichte gezichten kwamen op me af. Ik gilde het uit en stak met mijn toverstok in een oog van het enge gezicht. Het gezicht gilde het uit: 'AAAAAH! Gemeen kreng! We krijgen je nog wel!'
Ik zette het op een lopen en vond uiteindelijk de grote deur waar het meisje het over had. Ik probeerde hem open te doen maar dat lukte niet. Opeens waren er nog meer gezichten maar nu met een gemene grijns op hun gezicht. Een van hen zei iets, ik kon niet verstaan wat en toen werd het zwart voor mijn ogen...

Ik voelde dat ik op een bed lag. Een heel zacht bed met een lekker kussen. Hier wilde ik nog wel even blijven liggen! Ik opende voorzichtig mijn ogen en keek recht in een rimpelig oud gezicht. Ik schrok niet -mijn moeder ziet er ook zo uit- en vroeg aan haar: 'Wat is er gebeurd? Waarom lig ik hier?'
De vrouw antwoordde: 'Je bent op de ziekenzaal. Ik ben madame Pleister. Een paar vierdeklassers hebben een grap met je uit gehaald. Dat gebeurd wel vaker als de nieuwe eersteklassers door het kasteel lopen. Er is niks met je aan de hand en je mag nu gewoon naar de grote zaal gaan. Het ontbijt zal al wel begonnen zijn maar er is vast nog wel een plekje aan de tafel van Zwadderich.'
'Oké, euh maar waar is de grote zaal?'
'Haha, oo ja dat weet je natuurlijk niet. Ik loop wel even met je mee.'
'Dank u wel!'

Opdracht 1

Ik had niemand. Helemaal alleen stond ik voor de uitgang van de leerlingen kamer van Zwadderich. Iedereen was al vertrokken, op weg naar de grote zaal. Ik wist natuurlijk meteen dat geen enkel klasgenootje de weg in een keer zou vinden. Dus ik ook niet. Ik had geen keus, ik startte met deze enge, vreemde gang uit te lopen. Maar ondanks dat ie zo eng was, vond ik hem toch wel fascinerend. Daar hou ik wel van, van enge donkere gangen met rare tekens aan de muur. 'Ik moet nog eens gaan uitvinden wat die tekens beteken,' zei ik bij mezelf.
Toen ik eindelijk de gang uit gelopen was, zag ik een groot meisje lopen. Ik rende naar haar toe en zei: 'Hee, kun jij me helpen? Ik ben Violet en ik zoek de grote zaal.'
Het meisje draaide zich om en zei bedachtzaam: 'Aha, een nieuwe eerstejaars. Ja ik help je wel. Je moet door die deur gaan en dan doorlopen tot de 2e deur rechts daar ga je in en dan loop je door die gang en dan moet je de grootste deur die je tegenkomt hebben.'
Ik bedankte haar, maar vond het toch wel vreemd dat ze zo hard moest lachen toen ik rennend vertrok. Hield ze me voor de gek? Nee, daar zag ze er te lief voor uit. De deur ging open en ik kwam in een donkere gang, er was geen licht en ik vroeg me af of het licht hier automatisch aan zou gaan. Nee, dat zou te gek zijn, dat hebben ze niet op een school die er zo oud uit ziet. Ik had gelijk, het bleef donker. Maar gelukkig had ik me in die eenzame treinreis niet verveeld. In tegendeel, ik had een te gek toverboek bij me en daar had ik een spreuk uit geleerd; lumos. Gelukkig werkte het, want nu kon in al de enge gezichten zien die op me af kwamen! Twee grote verlichte gezichten kwamen op me af. Ik gilde het uit en stak met mijn toverstok in een oog van het enge gezicht. Het gezicht gilde het uit: 'AAAAAH! Gemeen kreng! We krijgen je nog wel!'
Ik zette het op een lopen en vond uiteindelijk de grote deur waar het meisje het over had. Ik probeerde hem open te doen maar dat lukte niet. Opeens waren er nog meer gezichten maar nu met een gemene grijns op hun gezicht. Een van hen zei iets, ik kon niet verstaan wat en toen werd het zwart voor mijn ogen...

Ik voelde dat ik op een bed lag. Een heel zacht bed met een lekker kussen. Hier wilde ik nog wel even blijven liggen! Ik opende voorzichtig mijn ogen en keek recht in een rimpelig oud gezicht. Ik schrok niet -mijn moeder ziet er ook zo uit- en vroeg aan haar: 'Wat is er gebeurd? Waarom lig ik hier?'
De vrouw antwoordde: 'Je bent op de ziekenzaal. Ik ben madame Pleister. Een paar vierdeklassers hebben een grap met je uit gehaald. Dat gebeurd wel vaker als de nieuwe eersteklassers door het kasteel lopen. Er is niks met je aan de hand en je mag nu gewoon naar de grote zaal gaan. Het ontbijt zal al wel begonnen zijn maar er is vast nog wel een plekje aan de tafel van Zwadderich.'
'Oké, euh maar waar is de grote zaal?'
'Haha, oo ja dat weet je natuurlijk niet. Ik loop wel even met je mee.'
'Dank u wel!'

[Roomtoffeetje]

Opdracht 2

En weer zat ik alleen. Alle meisjes uit mijn groep zaten kibbelend aan een tafeltje. Ik had echt géén zin om daar bij te zitten. Er was nog maar een leeg tafeltje, daar ging ik aan zitten. Ik haalde mijn interessante toverdranken boek tevoorschijn en begon te lezen.
Op een gegeven moment kwam Bea binnen (zie hoofdstuk 1), ze zwaaide naar me en plofte op de stool naast me neer.
'Moet je geen kennis maken met je klasgenootjes?' Vroeg ze.
'Ja eigenlijk wel.' Antwoordde ik.
'Maar daar heb je geen zin in. Ik snap het hoor, dat had ik ook in het begin. Maar het is toch wel handig om niet alleen bij alle lessen te zitten.'
'Ach ik vind het niet erg,' zei ik met een zucht. 'En trouwens ik ken al één jongen. Die daar die ook alleen zit. Hij is heel klein en mager.'
'O, die gast. Ja dat is een rare. Hij is ook helemaal niet bezig mensen te leren kennen. Maar ja het is zijn eigen schuld als aan het eind van dit schooljaar al zijn spullen zijn gestolen...'
'Gebeurt dat?' Vroeg ik vol ongeloof.
'Ja, het gebeurde ook bij mij. En bij Fiona, mijn vriendin.'
'Maar jou vriendin, Fiona, zit bij Huffelpuf en wij zitten bij Zwadderich! Dat mag toch helemaal niet?'
'Tuurlijk wel. We kwamen elkaar tegen in de bibliotheek. Ik moest leren voor een proefwerk en er waren geen tafeltjes meer vrij, zo zijn we vriendinnen geworden.'
'O,' ik had gedacht dat je alleen maar met mensen om mocht gaan die op je eigen afdeling zaten.
Het was een poos stil en opeens zei Bea: 'Oké nu is het genoeg, je gaat nu bij die meisjes staan en doet een beetje gezellig. Ik wil niet dat het mijn schuld is dat je straks geen vrienden -nou ja alleen mij dan- hebt.'
Ik deed maar vlug wat ze zei en liep stil op de tafel van de meisjes af. Ik schoof een stoel bij en ze keken me allemaal raar aan. Maar een meisje, volgens mij was zei zo'n type van 'ik ben de baas dus je doet wat ik zeg', stelde zich zelf voor: 'Hallo, ik ben Clara. Jij bent zeker Violet?' ze keek me aan met een arrogante blik in haar ogen.
'J..j..ja dat k..k..klopt,' stotterde ik.
'Ja maar van af nu noemen we haar het stotterkind, haha,' fluisterde een meisje net zo hard dat ik het nog kon horen.
Ik werd rood en wachtte tot Clara weer iets zou zeggen, maar dat deed ze niet. Waarschijnlijk moest ik nu wat zeggen, maar ik perste mijn lippen nog steviger op elkaar en keek het groepje rond. Er waren met mij er bij 9 meisjes. Shit, een oneven aantal dat betekende dat iemand alleen moest zitten, ik dus.
'Ik ben Truus,' zei een meisje die dus Truus moest heten. 'En ik denk dat het nu tijd is om naar bed te gaan, morgen hebben we voor het eerst les en dan moesten we wel een beetje fit zijn.' Ze stond op en wachtte tot de rest dat ook deed. Na een tijdje begreep iedereen de hint en we volgden Truus. Ze ging door een deur en wist blijkbaar dat daar de meisjes slaapzaal was, want er stonden negen hemelbedden. Ik zocht het mijne -op de bedden waren naambordjes geplakt- en helemaal achteraan vond ik mijn bed. Ik trok mijn pyjama aan en plofte neer op het hemelbed, sloot de gordijnen die er omheen hingen en probeerde in slaap te vallen.

Opdracht 2

En weer zat ik alleen. Alle meisjes uit mijn groep zaten kibbelend aan een tafeltje. Ik had echt géén zin om daar bij te zitten. Er was nog maar een leeg tafeltje, daar ging ik aan zitten. Ik haalde mijn interessante toverdranken boek tevoorschijn en begon te lezen.
Op een gegeven moment kwam Bea binnen (zie hoofdstuk 1), ze zwaaide naar me en plofte op de stool naast me neer.
'Moet je geen kennis maken met je klasgenootjes?' Vroeg ze.
'Ja eigenlijk wel.' Antwoordde ik.
'Maar daar heb je geen zin in. Ik snap het hoor, dat had ik ook in het begin. Maar het is toch wel handig om niet alleen bij alle lessen te zitten.'
'Ach ik vind het niet erg,' zei ik met een zucht. 'En trouwens ik ken al één jongen. Die daar die ook alleen zit. Hij is heel klein en mager.'
'O, die gast. Ja dat is een rare. Hij is ook helemaal niet bezig mensen te leren kennen. Maar ja het is zijn eigen schuld als aan het eind van dit schooljaar al zijn spullen zijn gestolen...'
'Gebeurt dat?' Vroeg ik vol ongeloof.
'Ja, het gebeurde ook bij mij. En bij Fiona, mijn vriendin.'
'Maar jou vriendin, Fiona, zit bij Huffelpuf en wij zitten bij Zwadderich! Dat mag toch helemaal niet?'
'Tuurlijk wel. We kwamen elkaar tegen in de bibliotheek. Ik moest leren voor een proefwerk en er waren geen tafeltjes meer vrij, zo zijn we vriendinnen geworden.'
'O,' ik had gedacht dat je alleen maar met mensen om mocht gaan die op je eigen afdeling zaten.
Het was een poos stil en opeens zei Bea: 'Oké nu is het genoeg, je gaat nu bij die meisjes staan en doet een beetje gezellig. Ik wil niet dat het mijn schuld is dat je straks geen vrienden -nou ja alleen mij dan- hebt.'
Ik deed maar vlug wat ze zei en liep stil op de tafel van de meisjes af. Ik schoof een stoel bij en ze keken me allemaal raar aan. Maar een meisje, volgens mij was zei zo'n type van 'ik ben de baas dus je doet wat ik zeg', stelde zich zelf voor: 'Hallo, ik ben Clara. Jij bent zeker Violet?' ze keek me aan met een arrogante blik in haar ogen.
'J..j..ja dat k..k..klopt,' stotterde ik.
'Ja maar van af nu noemen we haar het stotterkind, haha,' fluisterde een meisje net zo hard dat ik het nog kon horen.
Ik werd rood en wachtte tot Clara weer iets zou zeggen, maar dat deed ze niet. Waarschijnlijk moest ik nu wat zeggen, maar ik perste mijn lippen nog steviger op elkaar en keek het groepje rond. Er waren met mij er bij 9 meisjes. Shit, een oneven aantal dat betekende dat iemand alleen moest zitten, ik dus.
'Ik ben Truus,' zei een meisje die dus Truus moest heten. 'En ik denk dat het nu tijd is om naar bed te gaan, morgen hebben we voor het eerst les en dan moesten we wel een beetje fit zijn.' Ze stond op en wachtte tot de rest dat ook deed. Na een tijdje begreep iedereen de hint en we volgden Truus. Ze ging door een deur en wist blijkbaar dat daar de meisjes slaapzaal was, want er stonden negen hemelbedden. Ik zocht het mijne -op de bedden waren naambordjes geplakt- en helemaal achteraan vond ik mijn bed. Ik trok mijn pyjama aan en plofte neer op het hemelbed, sloot de gordijnen die er omheen hingen en probeerde in slaap te vallen.

[Roomtoffeetje]

Opdracht 3

Nu was ik niet alleen. Ik liep samen met Bea naar de Grote zaal om te ontbijten. We waren aan het praten over mijn huiswerk, ik snapte er niks van. Ik moest een betoog schrijven over Nicolaas Flamel. En nu was ik toevallig in slaap gevallen tijdens Geschiedenis van de toverkunst -net zoals de rest van de klas-, had die stomme geest dan echt niet door dat iedereen sliep? Gelukkig vond Bea Geschiedenis van de toverkunst wel interessant, volgens mij is zij de enige op school.
'Nog bedankt dat je me hebt geholpen Bea,' zei ik. 'Door jou heb ik nu een beetje een idee wie die gast was.'
Ze zei niks. Ik keek naast me, hé waar was ze nou? Ik draaide een rondje en zag dat ze bij een groot bord was blijven staan.
Ze wuifde met haar hand: 'Kom is Violet! Er is een wedstrijd begonnen, zullen we er aan mee doen? Lijkt me super lachen!'
'Oké...' zei ik voorzichtig. Ik had geen zin om weer op de ziekenzaal te belanden vanwege een grap van een van haar vrienden. 'Maar wat is de bedoeling?'
'Kom nou maar, dan kun je het zelf lezen,' riep ze.
Ik liep snel naar haar toe. De bedoeling was om Heer Gevaldus te vinden. Dat moest niet zo moeilijk zijn dacht ik. 'Ja is goed, daar kunnen we wel aan mee doen. Ik weet alleen niet of ik wel een goed iemand ben om iemand te zoeken die in het kasteel of omgeving verstopt zit. Ik zit hier pas drie dagen op school!'
'Ach joh, ik weet de weg toch? En het is juist goed, zo leer je een beetje de weg hier op Zweinstijn!' zei Bea enthousiast.
Ze mocht dan wel gelijk hebben, maar ik had er een slecht gevoel over. Maar daar ging ik nu nog niet over na denken, mijn maag rammelde. 'Kom mee Bea, ik heb reuze honger!' En ik sleepte haar mee naar de Grote Zaal.

Om drie uur hadden we afgesproken bij de uitgang van de leerlingenkamer. Dan had ik nog twee uur om huiswerk te maken. Ik besloot om maar te beginnen met Geschiedenis van de Toverkunst. Want ik kon me nog maar vaag herinneren wat Bea allemaal zei over die Nicolaas Flamel.
Helaas had ik pech, er waren geen tafeltjes meer vrij in de leerlingenkamer. Maar ik zag de kleine, magere jongen alleen zitten. Zo te zien had hij nog geen vrienden gemaakt, ik ook niet dus we waren eigenlijk een perfect duo. Niet dat ik behoefte had aan zo'n klein jongetje maar hij zat daar zo zielig.
Hij keek me verschrikt aan maakte zich nog kleiner.
'Ik ben Violet,' zei ik. 'Hoe heet jij?'
Hij keek me schichtig aan en wachtte met antwoorden. Was hij bang van me? Of had ik toch beter een douche moeten nemen vanochtend?
'Nou,' zei ik. 'Jij zit toch bij mij in de klas, dan mag ik je naam toch wel weten? Of niet soms?'
'S..s...sorry,' piepte hij.
Ik moest lachen, 'daar hoef je toch geen sorry voor te zeggen!'
'S...s...sorry,' herhaalde hij.
'Ja oke, je houdt van sorry zeggen. Dat weet ik nu wel. Maar wat is je naam nou?'
'Florian,' zei hij zacht.
'Aangenaam kennis te maken Florian.' zei ik. 'Heb jij dat betoog voor Geschiedenis van de toverkunst al af? Ik moet er nog aan beginnen, maar eerlijk gezegt ben ik een beetje in slaap gevallen tijdens die les...'
'Haha,' lachte Florian. Hij had een erg raar lachje. 'Ik ook stiekem, maar ik het boek staat een heel verhaal en daar heb ik mijn mening tussen gestopt et voilà!'
'Bedankt!' Ik ging meteen aan de slag, als ik geluk had was ik voor drie uur klaar en kon ik ook nog het huiswerk voor Bezweringen maken.
Toen ik het betoog af had was het al 3 uur. Snel legde ik mijn schooltas in de slaapzaal en rende ik naar de uitgang. Bea stond er al.
'Nou zullen we maar gaan?' Vroeg ze.
'Ja, is goed,' hijgde ik. Van zo'n klein stukje rennen word ik al moe.
'Oké, we gaan eerst buiten kijken. Ben je al wel eens buiten geweest?' vroeg Bea.
'Nee, ik ben alleen buiten geweest toen we  aankwamen op Zweinstijn. Maar ik hoorde dat die reus Hagrid ook buiten woonde. Moeten we dan niet oppassen?'
'Haha! Nee joh! Hij is hartstikke aardig! Als je een vraag hebt over van alles kun je gewoon naar Hagrid toe gaan. Hij zeurt ten minste niet zo.'
We liepen verder tot we buiten kwamen. Ik probeerde een beetje op de omgeving te letten, maar ik had geen idee meer hoe we bij de grote deur kwamen die ons naar buiten liet. Plots rende er een kleine man met lang wit haar voorbij.
'JAA!!' gilde Bea. 'Dat is hem!!' Ze begon achter hem aan te rennen. Heer Gevaldus keek om en rende nog harder. Hij had een kistje in zijn handen geklemd en leek niet van plan het los te laten.
'Pak me dan als je kan!' riep hij met een hoog stemmetje.
Ik rende ze achterna en riep: 'Gebruik een toverspreuk Bea!'
'Ja goed idee!' Toen riep ze iets onverstaanbaars en heer Gevaldus viel boven op het kistje. Bea sprong boven op hem en trok het kistje onder hem en smeet het naar mij. ik ving het behendig en probeerde het open te maken, wat niet lukte...
'Jaa, het lukt je toch nooit!' gilde heer Gevaldus.
'Gebruik de spreuk Alohomora!' riep Bea.
'Alohomora!' zei ik en ik zwaaide een beetje met mijn toverstok. Maar het kistje ging open! Er zat een gekleurd papiertje in waar op stond: Wijsheid is blijheid. Teleurgesteld liet ik het papiertje zakken.
'Nou wat zit er in Violet?' gilde Bea.
'Ach laat heer Gevaldus maar los...' zei ik teleurgesteld.
Bea liet heer Gevaldus los en liep naar me toe. Heer Gevaldus sprong veerkrachtig op en riep: 'Ja, jullie kennen nu het belangrijkste wat je ooit zult leren! Daarom 50 punten voor Zwaderich!' Heer Gevaldus hief zijn toverstok op, maakte een raar zwiepje en het kistje en het papiertje vlogen in brand! Verschrikt liet ik het los en keek heer Gevaldus raar aan. Hij sprintte weg en liet Bea en ik alleen achter...

 

Opdracht 3

Nu was ik niet alleen. Ik liep samen met Bea naar de Grote zaal om te ontbijten. We waren aan het praten over mijn huiswerk, ik snapte er niks van. Ik moest een betoog schrijven over Nicolaas Flamel. En nu was ik toevallig in slaap gevallen tijdens Geschiedenis van de toverkunst -net zoals de rest van de klas-, had die stomme geest dan echt niet door dat iedereen sliep? Gelukkig vond Bea Geschiedenis van de toverkunst wel interessant, volgens mij is zij de enige op school.
'Nog bedankt dat je me hebt geholpen Bea,' zei ik. 'Door jou heb ik nu een beetje een idee wie die gast was.'
Ze zei niks. Ik keek naast me, hé waar was ze nou? Ik draaide een rondje en zag dat ze bij een groot bord was blijven staan.
Ze wuifde met haar hand: 'Kom is Violet! Er is een wedstrijd begonnen, zullen we er aan mee doen? Lijkt me super lachen!'
'Oké...' zei ik voorzichtig. Ik had geen zin om weer op de ziekenzaal te belanden vanwege een grap van een van haar vrienden. 'Maar wat is de bedoeling?'
'Kom nou maar, dan kun je het zelf lezen,' riep ze.
Ik liep snel naar haar toe. De bedoeling was om Heer Gevaldus te vinden. Dat moest niet zo moeilijk zijn dacht ik. 'Ja is goed, daar kunnen we wel aan mee doen. Ik weet alleen niet of ik wel een goed iemand ben om iemand te zoeken die in het kasteel of omgeving verstopt zit. Ik zit hier pas drie dagen op school!'
'Ach joh, ik weet de weg toch? En het is juist goed, zo leer je een beetje de weg hier op Zweinstijn!' zei Bea enthousiast.
Ze mocht dan wel gelijk hebben, maar ik had er een slecht gevoel over. Maar daar ging ik nu nog niet over na denken, mijn maag rammelde. 'Kom mee Bea, ik heb reuze honger!' En ik sleepte haar mee naar de Grote Zaal.

Om drie uur hadden we afgesproken bij de uitgang van de leerlingenkamer. Dan had ik nog twee uur om huiswerk te maken. Ik besloot om maar te beginnen met Geschiedenis van de Toverkunst. Want ik kon me nog maar vaag herinneren wat Bea allemaal zei over die Nicolaas Flamel.
Helaas had ik pech, er waren geen tafeltjes meer vrij in de leerlingenkamer. Maar ik zag de kleine, magere jongen alleen zitten. Zo te zien had hij nog geen vrienden gemaakt, ik ook niet dus we waren eigenlijk een perfect duo. Niet dat ik behoefte had aan zo'n klein jongetje maar hij zat daar zo zielig.
Hij keek me verschrikt aan maakte zich nog kleiner.
'Ik ben Violet,' zei ik. 'Hoe heet jij?'
Hij keek me schichtig aan en wachtte met antwoorden. Was hij bang van me? Of had ik toch beter een douche moeten nemen vanochtend?
'Nou,' zei ik. 'Jij zit toch bij mij in de klas, dan mag ik je naam toch wel weten? Of niet soms?'
'S..s...sorry,' piepte hij.
Ik moest lachen, 'daar hoef je toch geen sorry voor te zeggen!'
'S...s...sorry,' herhaalde hij.
'Ja oke, je houdt van sorry zeggen. Dat weet ik nu wel. Maar wat is je naam nou?'
'Florian,' zei hij zacht.
'Aangenaam kennis te maken Florian.' zei ik. 'Heb jij dat betoog voor Geschiedenis van de toverkunst al af? Ik moet er nog aan beginnen, maar eerlijk gezegt ben ik een beetje in slaap gevallen tijdens die les...'
'Haha,' lachte Florian. Hij had een erg raar lachje. 'Ik ook stiekem, maar ik het boek staat een heel verhaal en daar heb ik mijn mening tussen gestopt et voilà!'
'Bedankt!' Ik ging meteen aan de slag, als ik geluk had was ik voor drie uur klaar en kon ik ook nog het huiswerk voor Bezweringen maken.
Toen ik het betoog af had was het al 3 uur. Snel legde ik mijn schooltas in de slaapzaal en rende ik naar de uitgang. Bea stond er al.
'Nou zullen we maar gaan?' Vroeg ze.
'Ja, is goed,' hijgde ik. Van zo'n klein stukje rennen word ik al moe.
'Oké, we gaan eerst buiten kijken. Ben je al wel eens buiten geweest?' vroeg Bea.
'Nee, ik ben alleen buiten geweest toen we  aankwamen op Zweinstijn. Maar ik hoorde dat die reus Hagrid ook buiten woonde. Moeten we dan niet oppassen?'
'Haha! Nee joh! Hij is hartstikke aardig! Als je een vraag hebt over van alles kun je gewoon naar Hagrid toe gaan. Hij zeurt ten minste niet zo.'
We liepen verder tot we buiten kwamen. Ik probeerde een beetje op de omgeving te letten, maar ik had geen idee meer hoe we bij de grote deur kwamen die ons naar buiten liet. Plots rende er een kleine man met lang wit haar voorbij.
'JAA!!' gilde Bea. 'Dat is hem!!' Ze begon achter hem aan te rennen. Heer Gevaldus keek om en rende nog harder. Hij had een kistje in zijn handen geklemd en leek niet van plan het los te laten.
'Pak me dan als je kan!' riep hij met een hoog stemmetje.
Ik rende ze achterna en riep: 'Gebruik een toverspreuk Bea!'
'Ja goed idee!' Toen riep ze iets onverstaanbaars en heer Gevaldus viel boven op het kistje. Bea sprong boven op hem en trok het kistje onder hem en smeet het naar mij. ik ving het behendig en probeerde het open te maken, wat niet lukte...
'Jaa, het lukt je toch nooit!' gilde heer Gevaldus.
'Gebruik de spreuk Alohomora!' riep Bea.
'Alohomora!' zei ik en ik zwaaide een beetje met mijn toverstok. Maar het kistje ging open! Er zat een gekleurd papiertje in waar op stond: Wijsheid is blijheid. Teleurgesteld liet ik het papiertje zakken.
'Nou wat zit er in Violet?' gilde Bea.
'Ach laat heer Gevaldus maar los...' zei ik teleurgesteld.
Bea liet heer Gevaldus los en liep naar me toe. Heer Gevaldus sprong veerkrachtig op en riep: 'Ja, jullie kennen nu het belangrijkste wat je ooit zult leren! Daarom 50 punten voor Zwaderich!' Heer Gevaldus hief zijn toverstok op, maakte een raar zwiepje en het kistje en het papiertje vlogen in brand! Verschrikt liet ik het los en keek heer Gevaldus raar aan. Hij sprintte weg en liet Bea en ik alleen achter...