Eerste naar Tweede Jaar: Astronomie
Ruw werd ik vooruitgeduwd. Er zat een muffige blinddoek rond mijn ogen en mijn handen waren hardhandig vastgebonden met een touw. Al ruim een kwartier liep ik zo. Opeens werd ik stilgehouden en de persoon die me mee had genomen maakte mijn handen los.
‘Over een halve minuut moet je je blinddoek afdoen. De opdracht is je bekend,’ zei de mannelijke stem. Daarna hoorde ik voetstappen van me verwijderen en ik telde in mijn hoofd tot dertig.
Voor de zekerheid had ik er nog tien seconden bij gedaan voor ik de doek van mijn hoofd trok en hem in het gras gooide. Ik was niet verrast dat ik gewend was aan het donker, ik had ergens gelezen dat dat kwam als je al van tevoren je ogen dichtkneep.
Ik keek vluchtig om me heen voordat ik naar de sterrenhemel keek. Astronomie was niet bepaald mijn sterkste punt en nu moest ik terug zien te komen op Zweinstein, aan de hand van de sterren en de hemel! Ik ging in het gras zitten en begon het sterrenbeeld Orion te zoeken. Er waren verschillende heldere sterren in dat sterrenbeeld, die moest niet al te moeilijk zijn. Als ik Orion had gevonden, moest ik de Kleine Beer zoeken en als laatste Phoenix. Als ik die ongeveer volgde, moest ik Zweinstein wel zien liggen.
Orions helderste ster was Rigel, een blauwe ster. Als ik het goed dacht, lag die in het westen. Maar waar was het westen?
Ik besloot ondertussen op zoek te gaan naar Bellatrix, of die andere heldere ster. Wat was zijn naam ook alweer?
Orion was vroeger een jager en de enige man waarop Artemis verliefd is geraakt. Apollo keurde echter hun liefde af en stuurde een schorpioen achter Orion aan. Maar Orion sprong in de zee en probeerde naar de overkant te zwemmen. Apollo bedacht een list en zei tegen Artemis dat “die man daar in de zee” één van de nimfen van haar had verkracht en dat hij durfde te wedden dat Artemis hem nooit kon raken. Artemis liet dat natuurlijk niet zeggen en schoot een pijl op hem af. Toen ze zag wie ze zojuist had neergeschoten, maakte ze Orion op haar manier onsterfelijk: ze liet hem naar de sterrenhemel gaan, waar hij voor eeuwig de schorpioen zou proberen te ontvluchten en Artemis zelf besloot om nooit meer verliefd te raken.
Opeens werd ik gestoord door een irritante zoemer die uit mijn eigen keel leek te komen. Ik keek omlaag en zag een soort wekkertje aan een ketting zitten, die me nog niet eerder was opgevallen. Ik trok het ding over mijn hoofd en zocht een uitknopje. Op het display stond dat er al een half uur voorbij was gegaan.
Nu raakte ik echt in paniek. Ik had mijn tijd hard nodig en ik had al een half uur gedaan om me een verhaaltje te herinneren!
‘Had ik maar een sextant of zo,’ mompelde ik zuchtend. De ketting in mijn hand kwam langzaam weer tot leven en veranderde in een sextant.
‘Ik wilde dat alles zo zou werken!’ zei ik. Nu kon ik tenminste aan de hand van de zon – nee wacht, er was geen zon.
‘Wekker,’ mompelde ik. De sextant veranderde zich weer terug en ik hing de ketting om mijn nek. Ik haatte Astronomie.
Ik keek vluchtig naar de sterrenhemel en probeerde toch nog de drie sterren te herkennen die Orion kenmerkten. Ik zag wel drie sterren die er erg op leken en die stonden redelijk in de buurt van elkaar. Ik keek even goed en dacht vaag de vorm van het sterrenbeeld te herkennen. Het gokje moest ik maar wagen en ik liep stevig door, in de richting van het sterrenbeeld. Als ik ongeveer drie kwartier had gelopen, moest ik Kleine Beer zoeken. Het wekkertje zou me dat vanzelf wel vertellen.
Na precies twee keer zoemen was ik stilgestaan en had het volgende sterrenbeeld gezocht. Kleine Beer was één van de achtenveertig klassieke sterrenbeelden die door Ptolemeus waren beschreven. De mythe ging erover dat Callisto ontmaagd was door Zeus, vermomd als Artemis. Artemis werd hierdoor boos en veranderde Callisto in een beer. De zoon die echter was gewekt, Arcas, wilde zijn moeder bijna doden toen hij aan het jagen was. Zeus hield hem tegen en zette Callisto en Arcas als de Grote Beer en de Kleine Beer aan de sterrenhemel.
Eén van Kleine Beer’s beroemdste sterren was de Poolster. Die moest ik wel kunnen vinden, anders kon ik het examen helemaal niet halen. En inderdaad, na een minuutje had ik hem gevonden. En toen zoemde het klokje weer. Geschrokken keek ik voor de zoveelste keer op het display: ik had nog maar de helft van mijn tijd! Nog sneller als de vorige wandeling liep ik richting de Poolster. Een halfuurtje zou genoeg zijn, dan kon ik Phoenix wel vinden.
Tijdens het lopen werden mijn gedachten afgeleid. Wat als ik het examen niet haalde? Dan zou ik zeker weten blijven zitten. Voor de vijfde keer zoemde het wekkertje. Snel drukte ik op het knopje en het wekkertje was weer stil. Nog een kwartiertje lopen en ik had weer een ander doel. Om toch bij het onderwerp te blijven besloot ik om alvast de Phoenix te zoeken en zijn geschiedenis te herinneren. Het enige wat ik nog wist was dat hij rond 1600 na Christus werd “ontdekt” door ene Bayer. Nu hing alles af van Phoenix. Als ik het sterrenbeeld niet zou kunnen vinden, zou ik het niet halen. Want als je vanuit de Astronomietoren de lucht bestudeerde, was Phoenix een echte uitsteker. Vooral de ster Ankaa viel erg op.
Tenslotte bleef ik stilstaan. Phoenix kon ik niet vinden en ik was al redelijk dichtbij de Poolster. Angstig keek ik om me heen. Ik moest Ankaa vinden. Maar na ongeveer vijf minuten gaf ik het op. Hyperventilerend zakte ik in het gras neer. De tranen stroomden over mijn wangen. Het mocht nu niet foutgaan! Ik ging huilend op mijn rug liggen en keek verdrietig naar de sterrenhemel. Hé, wacht eens even! Daar stond Ankaa, schuin boven mij! Langzaam draaide ik me om en in de verte zag ik de toren van Zweinstein boven een heuvel uitsteken. Opeens kwam het wekkertje weer tot leven.
‘NOG MAAR EEN UUR!’ schreeuwde het, nu tien keer zo hard als daarvoor. Schreeuwend gooide ik de ketting op de grond, waardoor de uitknop automatisch werd ingedrukt. Snel pakte ik het ding weer op, bang dat iemand me gezien had. Ik snelwandelde naar Zweinstein, ik rende bijna. Nu zou ik het misschien toch halen! En na een kwartier hardlopen bereikte ik de school, waar ik rustig naar binnen liep.
1.105 woorden
